Utworzenie Eurolandu jest spełnieniem marzeń, które krystalizowały się od wielu już lat w umysłach Europejczyków. Jest to przedsięwzięcie ogromne, zarówno co do zasięgu terytorialnego, jak i skutków gospodarczych dla krajów, które przyjęły, lub mają w niedługim czasie przyjąć, wspólny pieniądz - euro. Przystąpienie do Unii Gospodarczej i Walutowej, zastąpienie waluty narodowej euro, a następnie poddanie się wszystkim rygorom Paktu Stabilności i Wzrostu wymaga ogromnego rozsądku i determinacji. Niewątpliwie przyjęcie wspólnego pieniądza daje wiele korzyści dla państw, które taką decyzję podjęły, ale jednocześnie kreuje wiele zagrożeń, zwłaszcza dla tych kandydatów, którzy nie będą prawidłowo przygotowani do uczestniczenia w tak wielkim przedsięwzięciu ekonomicznym. Wśród członków Eurolandu znajdują się kraje, które spełniły kryteria konwergencji nominalnej, jednakże rozpatrując stopień realizacji kryteriów konwergencji realnej, widać wyraźnie, że w tej wspólnej rodzinie są kraje bardzo bogate i kraje biedniejsze. Wystarczy porównać poziom PKB per capita (15 państw) od najwyższego w Luksemburgu do najniższego w Portugalii. To zróżnicowanie może wskazywać na konieczność zwracania uwagi nie tylko na "statystyczne" kryteria konwergencji nominalnej, ale na konieczność analizowania stopnia zbliżania się gospodarek pod względem realnym. Polska musi przyjąć wspólną walutę, takie są wymogi prawne, nie wiadomo tylko, kiedy to nastąpi. Uważam, że powinniśmy dołączyć do rodziny Eurolandu wtedy, kiedy będziemy do tego należycie przygotowani. Proces ten powinien nastąpić szybko, pod warunkiem, że szybko będziemy reformować naszą gospodarkę nie tylko w sferze regulacyjnej, ale również, a może przede wszystkim, w sferze realnej.