Współcześnie obserwuje się wielowymiarowe postrzeganie niepełnosprawności. Jednocześnie niepełnosprawność postrzega się aksjologicznie, całościowo i systemowo we wspomaganiu jednostki, przyjmując, że człowiek jako osoba (persona) wypełnia określone funkcje, zadania własnego osobowego życia jak też przejawia różnorodne zakresy i płaszczyzny własnej aktywności, interaktywnie funkcjonując w określonym środowisku społecznym i kulturowym. We współczesnym holistycznym postrzeganiu niepełnosprawności pojmowanej antropologicznie uzasadnione jest uwzględnianie wielu płaszczyzn i zależności, w tym szczególnie własnej aktywności - działania osobistego jak i aktywnego współuczestnictwa w życiu społecznym. W takiej perspektywie głęboko humanistycznej i podmiotowej rehabilitacja staje się również holistycznie złożonym procesem, którego celem jest dążenie do lepszej jakości życia osób z niepełnosprawnością dla ich jak najpełniejszej międzyludzkiej aktywności, poczucia sensu życia, osiągania wielowymiarowego dobrostanu. Polska koncepcja rehabilitacji kompleksowej i zintegrowanej nadal napotyka wiele barier i trudności w pełnej realizacji. Spośród problemów wiele zastrzeżeń budzi nadal ograniczona możliwość jak najwcześniejszej diagnozy i interwencji na rzecz profilaktycznych oddziaływań kom-pensacyjno-wyrównawczych i zaradczych zmniejszających zakres niepełnosprawności. Słabością systemu skoordynowanych systemowych oddziaływań medyczno-psychologiczno-społecznych są nadal bariery i stereotypy społeczne, które niejednokrotnie są przejawem braku wiedzy i doświadczeń, ograniczając efektywność kompleksowej rehabilitacji. Szczególna rola przypada tu diagnozie, profilaktyce i prewencji w osiąganiu samoskuteczności.